Τμήμα Τεχνολογίας Αλιείας & Υδατοκαλλιεργιών

Τμήμα Τεχνολογίας Αλιείας & Υδατοκαλλιεργιών

Η Γενική Συνέλευση του Τμήματος Τ.Α.Υ. δηλώνει ομόφωνα την αντίθεσή της στο σχέδιο ΑΘΗΝΑ, το οποίο χωρίς στρατηγική και στόχο, καταργεί το Τμήμα μας.

GreekEnglish (United Kingdom)
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΥΔΑΤΙΝΩΝ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ | Εκτύπωση |
Δευτέρα, 24 Οκτώβριος 2011 21:05


Τίτλος Μαθήματος

Διαχείριση Υδάτινων Οικοσυστημάτων

Τύπος Μαθήματος

Μικτό

Εβδομαδιαίες ώρες διδασκαλίας

2Θ+1AΠ +2Ε

Διδακτικές Μονάδες

6

Τυπικό εξάμηνο διδασκαλίας

7ο Εξάμηνο

Επίπεδο Μαθήματος

Υ

Προαπαιτούμενα

-



Στόχος \ Σκοπός Μαθήματος


Το μάθημα «Διαχείριση Υδάτινων Οικοσυστημάτων»,  σκοπό έχει να εισάγει τους φοιτητές του Τμήματος  στην αειφόρο / βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων οικοσυστημάτων, με βασικούς στόχους τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, την ορθολογική διαχείριση των ανανεώσιμων και μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων, την υποστήριξη της ανάπτυξης των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων συμβατές με τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος, με έμφαση στις δραστηριότητες που άπτονται στο αντικείμενο των σπουδών του τμήματος ΤΑΥ.


Περιγραφή του Μαθήματος

1. Τύποι φυσικών οικοσυστημάτων. Ταξινόμηση οικοσυστημάτων. Δομή και λειτουργίες υδάτινων οικοσυστημάτων. Χαρακτηριστικά υδάτινων οικοσυστημάτων: χλωρίδα, πανίδα, υδρολογικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά.
2. Τα υδάτινα οικοσυστήματα της Ελλάδας: Η βιοποικιλότητα των ελληνικών υδάτινων οικοσυστημάτων. Τύποι ελληνικών υδάτινων οικοσυστημάτων. Φυσικά χαρακτηριστικά, χλωρίδα και πανίδα των ελληνικών υδάτινων οικοσυστημάτων.
3. Παγκόσμια κλιματική αλλαγή και επίδραση στα υδάτινα οικοσυστήματα.
4.Περιβαλλοντικά προβλήματα υποβάθμισης και ρύπανσης υδάτινων πόρων, καταστροφή ενδιαιτημάτων: ανθρωπογενείς επιδράσεις, φυσικά φαινόμενα. Η έννοια της αποκατάστασης των λειτουργεί των οικοσυστημάτων.
4. Πολιτικές και εργαλεία διαχείρισης σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο.
Πολιτικές και νόμοι που σχετίζονται με την προστασία και διαχείριση των υδάτινων οικοσυστημάτων
Η οδηγία 2000/ 60 για τα νερά: νέα κατεύθυνση στη διαχείριση των υδάτινων οικοσυστημάτων (εσωτερικών και θαλάσσιων, επιφανειακών και υπόγειων). Η εφαρμογή της στην Ελλάδα. Εκτίμηση Οικολογικής κατάστασης υδάτων. Η Παρακολούθηση υδάτινων οικοσυστημάτων. Τύποι παρακολούθησης, Βιολογικοί Δείκτες, Μοντέλα εκτίμησης ποιότητας νερών - οικολογικής κατάστασης.
5. Διαχείριση υδάτινων οικοσυστημάτων: Βασικές αρχές βιώσιμης διαχείρισης (Ατζέντα 21, διεθνείς συμβάσεις κ.α.).
Υπηρεσίες και σχήματα διαχείρισης στην Ελλάδα. Υπηρεσίες διαχείρισης περιφερειών, Φορείς διαχείρισης υγροτόπων και προστατευόμενων περιοχών.
Εργαλεία Διαχείρισης. Μητρώο προστατευόμενων Περιοχών.
Διαδικασίες Εκτίμησης και αξιολόγησης περιβαλλοντικών επιπτώσεων από έργα και δραστηριότητες σε προστατευόμενα υδάτινα οικοσυστήματα και μη.
Το παράδειγμα της υδατοκαλλιέργειας: αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον
Οι συμμετοχικές διαδικασίες στη διαχείριση των υδάτων. Έλεγχος και αξιολόγηση της διαχείρισης. Βάσεις δεδομένων για τα υδάτινα οικοσυστήματα.

Βιβλιογραφία


Dobson, M. & Frid, C. (1998). Ecology of Aquatic Systems. Longman, England.
Eiseltova, M. (1994). Restoration of Lake Ecosystems. IWRB, publ. 32.
Hails, A. J. (1996). Wetlands, biodiversity and the Ramsar Convention. Ramsar Convention Bereau, Gland, Switzerland.
Harper, D. (1992). Eutrophication of Freshwaters. Principles, problems, and restoration. Chapman & Hall.
Mesleard, F. & C. Perennou (1996). Aquatic Emergent Vegetation. Ecology and Management. MedWet publ.
Mitsch, W. J. & J. G. Gosselink (2000). Wetlands. John Wiley & Sons.
Moss, B., Madgwick, J. & G. Phillips (1997). A guide to the restoration of nutrient-enriched shallow lakes. Environment Agency.
Naiman, R.J (ed) (1994). Watershed Management - Balancing Sustainability and Environmental Change. Springer
Nature Conservancy Council (1988). Site management plans for nature conservation. London, England.
Polunin, N. (ed) (2008). Aquatic ecosystems, Trends and Global Prospects. Cambridge University Press.
Pratap K. Mohanty (ed) (2008). Monitoring and modeling Lakes and Coastal Environments.  Springer.
Reddy, K. R. & W. H. Smith (1986). Aquatic Plants for water treatment and resource recovery. Orlando, Florida.
Ricklefs, E. R. (1996). The Economy of Nature. 4th Edition. W. H. Freeman and Co. USA.
WWF (1999). Natura 2000 - Opportunities and obstacles. WWF Austria, Vienna.
Γεράκης, Π. Α. και Ε. Θ. Κουτράκης, συντ. έκδοσης (1996). Ελληνικοί Υγρότοποι. Εμπορική Τράπεζα Ελλάδος, Αθήνα.
Ζαλίδης, Γ., T. Crisman και Π. Γεράκης, συντ. έκδοσης. (2002). Αποκατάσταση Μεσογειακών υγροτόπων. ΥΠΕΧΩΔΕ, Αθήνα και ΕΚΒΥ, Θέρμη.
Τσιούρης, Σ. Ε. και Π. Α. Γεράκης. (1991). Υγρότοποι της Ελλάδος: αξίες, αλλοιώσεις, προστασία. WWF, Εργαστήριο Οικολογίας και Προστασίας Περιβάλλοντος, Τμ. Γεωπονίας ΑΠΘ, IUCN. Θεσσαλονίκη.
ΥΠΕΧΩΔΕ (2003). Προστατευόμενες φυσικές περιοχές: προς ένα ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης. Αθήνα.

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 11 Δεκέμβριος 2011 21:46
 

Φωτογραφίες από την καθημερινότητα του Τμήματος

Erida1.jpg